मू पौ / शुक्रवकारया तँसा पाैं / नेपाललिपिया ख्यलय् न्हूपुस्ता
शुक्रवकारया तँसा पाैं

नेपाललिपिया ख्यलय् न्हूपुस्ता

नेपाल भाषा

नेपालय् अजूचायापुक्क दछि न्ह्यव जेनजी आन्दोलन जुयाः पुलांगु सत्ता क्वथलाः न्हूगु पलिस्था जुल । यद्यपि चुनाव नं जूगु हे खः । थुकिं आपालं ल्यासे ल्याय्‌म्हत राजनीतिइ खने दयावल । पुलांगु ख्वाःपाःया पलेसा आः न्हून्हूगु ख्वाःपाः द्यतं वल । थ्व छगू सकारात्मक पक्ष खः । थुजाःगु हे छगू न्हूगु अनुभव वंगु शनिवाः दिल्लागाः दशमी कुन्हु याये खन । खँ राजनीतिया मखु, खँ पुलांगु सफू व पुलांगु लिपिया खः ।

नेवाःतय् छगू बांलाःगु बानि दु, न्ह्यागु च्वया तयेगु वा टिपोट यायेगु । उकिं नेवाःत कला, संस्कृतिइ गुलि च्वजाः उलि हे वाङ्मय जायेकेगुली नं च्वन्ह्याः । अथे जुयाः नेवाःतय् दुने आपालं विषयया ल्हातंच्वया हलंज्वलं मुनाच्वंगु जुल । छ्यं स्याःसां, प्वाः स्याःसां गुकथं वासः यायेगु च्वयातये गु । म्हगसय् म्हनाः छु जुइ ? भिं लाकि मभिं, व नं टिपोट यायेगु । छेँ दने बलय् झ्याः गन तयेगु, लुखा गन तयेगु, गुगु दिशाय् छेँ दनेगु आदि भ्वँतय् कियातयेगु । बाखं न्यने-कने यायेत, म्ये हालेत वा छुं पुजा यायेमाःसां उकिया विधि नं च्वयातये गु । थुकथं फुक्कं फुक्कं च्वयातये गु बानिं यानाः नेवाःतय् थीथी विषयया वाङ्मय् धुकू नं जायाच्वंगु खः ।

झीसं मालास्वत धाःसा तःताजिया थ्यासफू, पुथिपौ, मूवंगु ताडपत्र आदि झी दथुइ मुनाच्वंगु आः नं लुइके फइ । थुकी अप्वः यानाः पुजाआजा, वासःतासः, तन्त्रमन्त्र, ज्योतिषी, खगोलविद्या, वास्तुकला, वेद, पुराण, शैव, बौद्ध व शाक्त सम्प्रदायया ग्रन्थ आपालं खने दइ ।

पुलांगु बहाःबहीदुने मिखा ब्वये बलय् महायान व वज्रयान सम्प्रदायया ग्रन्थ यक्व लुइगु संभावना दु । थ्वया नापनापं थीथी थासय् धार्मिक व मेमेगु निर्माणसम्बन्धी प्राविधिक व सांकेतिक नक्सा व वास्तुकलाया बांबांलाःगु डिजाइनया नापं तसकं बांलाक व कलात्मक ढंगं मिहिन जुइक च्वयातःगु किपा दुगु ग्रन्थ नं दइ । थुज्वःगु सफुलिइ संस्कृत, नेपालभाषा, मैथिली, भोजपुरी, नेपालीभाय् आदि भासं च्वयातःगु ल्हातंच्वया आखःया तसकं बांबांलाःगु नमूना स्वये दइ । थथे च्वयातःगु हलंज्वलं स्वथना जक तयां छुं ज्याख्यलय् दइमखु । उकिया संरक्षण नं जुइमाः, नापनापं समाजं थुइकथं प्रचार-प्रसार नं जुइमाः । थ्व हे तातुनाः आर्काइभ नेपाल धइगु संस्थां यूनेस्को लिसे जानाः यलया भाजु राहुल बज्राचार्यया पूर्खापिनिगु मुना थीथी पाण्डुलिपिया डिजिटाइजेशनया ज्या न्ह्याकल । वय्‌कःपिनिगु मुनाय् दुगु विविध विषयया सफू व आशासफू कुथिया ‘प्रज्ञापार मिता’ सफू नं दुथ्याकाः वय्‌पिंसं लिप्यान्तर यायेगु ज्या नं छुनादिल । थ्व ज्यायात सीके बीगु ल्याखं वंगु शनिवाः, झम्सिख्यः यलया विभान्ता होटलय् ‘पूर्खाया लिखित सम्पदा, न्हू पुस्ताया निंतिं उपहार’ धइगु नां बियाः छगू ज्याझ्वः यात ।

नेपाली

नेपाललिपिया ख्यलय् न्हूपुस्ता

नेपालमा केही समयअघि जेनजी आन्दोलन भयो र पुरानो सत्ता ढलेर नयाँ परिस्थिति सिर्जना भयो। त्यसपछि निर्वाचनसमेत सम्पन्न भयो। यस प्रक्रियाबाट धेरै युवा राजनीतिमा देखिन थाले। पुराना अनुहारको ठाउँमा नयाँ–नयाँ अनुहारहरू अगाडि आए। यो एउटा सकारात्मक पक्ष हो। यस्तै एउटा नयाँ अनुभव गत शनिबार दिल्लागाः दशमीका दिन देख्न पाइयो। तर यो प्रसंग राजनीति होइन, पुराना पुस्तक र पुराना लिपिसँग सम्बन्धित हो।

नेवाः समुदायमा एउटा राम्रो परम्परा छ—देखेका, सुनेका र अनुभव गरेका कुरा लेखेर राख्ने वा टिपोट गर्ने। यही कारण नेवाः समुदाय कला–संस्कृतिमा जति समृद्ध छ, वाङ्मय सिर्जनामा पनि त्यत्तिकै अगाडि रहेको देखिन्छ। यसरी विभिन्न विषयमा लेखिएका थुप्रै हस्तलिखित सामग्री संकलित हुँदै आएका छन्। घर भत्किएमा वा पर्खाल चर्किएमा कसरी मर्मत गर्ने भन्ने कुरा लेखिन्थ्यो। शरीरमा कुनै लक्षण देखियो भने त्यसको अर्थ शुभ हो कि अशुभ भन्ने विषयसमेत टिपोट गरिन्थ्यो। घर निर्माण गर्दा झ्याल कहाँ राख्ने, ढोका कहाँ राख्ने, कुन दिशातर्फ घर बनाउनेजस्ता विषय पनि लेखेर राखिन्थ्यो। कथा सुनाउने, गीत गाउने वा कुनै पूजा गर्नुपर्ने भए त्यसको विधिसमेत लिपिबद्ध गरिन्थ्यो। यसरी सबै कुरा लेखेर राख्ने परम्पराका कारण नेवाः समुदायमा विभिन्न विषयका समृद्ध वाङ्मय सामग्री तयार भएका छन्।

खोज्ने हो भने आज पनि पुराना थ्यासफू, पुस्तक, महत्वपूर्ण ताडपत्रलगायत सामग्री हाम्रो समाजमा भेट्न सकिन्छ। यस्ता सामग्रीमा विशेषगरी पूजाआजा, संस्कार, तन्त्र–मन्त्र, ज्योतिष, खगोलविद्या, वास्तुकला, वेद, पुराण तथा शैव, बौद्ध र शाक्त सम्प्रदायसम्बन्धी धेरै ग्रन्थ पाइन्छन्।

पुराना बहाःबहीभित्र खोजी गर्ने हो भने महायान तथा वज्रयान सम्प्रदायसम्बन्धी धेरै ग्रन्थ भेटिने सम्भावना छ। यसका साथै विभिन्न ठाउँमा धार्मिक तथा अन्य निर्माणसम्बन्धी प्राविधिक र सांकेतिक नक्सा, वास्तुकलाका सुन्दर डिजाइन तथा निकै कलात्मक शैलीमा लेखिएका चित्रसहितका ग्रन्थसमेत भेटिन्छन्।

यस्ता पुस्तकहरूमा संस्कृत, नेपालभाषा, मैथिली, भोजपुरी र नेपालीलगायत भाषामा लेखिएका हस्तलिखित अक्षरका उत्कृष्ट नमूना पनि देख्न पाइन्छ। यति महत्वपूर्ण हस्तलिखित सामग्री केवल प्रदर्शन गरेर राख्नु पर्याप्त हुँदैन। यसको संरक्षणसँगै समाजले बुझ्ने गरी प्रचार–प्रसार पनि गर्न आवश्यक छ।

यही उद्देश्यले ‘आर्काइभ नेपाल’ नामक संस्थाले युनेस्कोसँग सहकार्य गरी ललितपुरका राहुल बज्राचार्यका पुर्खाहरूले संकलन गरेका विभिन्न पाण्डुलिपिको डिजिटाइजेशन कार्य अघि बढाएको छ। उहाँहरूको संग्रहमा रहेका विविध विषयका पुस्तक तथा आशासफू कुथिका ‘प्रज्ञापारमिता’ ग्रन्थसमेत समेटेर लिप्यन्तरण गर्ने काम पनि सुरु गरिएको छ।

यस कार्यबारे जानकारी दिने उद्देश्यले गत शनिबार ललितपुरको झम्सिखेलस्थित विभान्ता होटलमा ‘पुर्खाको लिखित सम्पदा, नयाँ पुस्ताका लागि उपहार’ शीर्षकमा एक कार्यक्रम आयोजना गरिएको थियो।

plutonicnepal@gmail.com

[email protected]

संवाददाता,